Hoe zit het eigenlijk met die voornemens? We hebben vandaag 14 januari en dus 14 dagen gehad om de vruchten van volharding en toewijding te proeven dan wel het herstel van verval in oude gewoonten weer opmars te zien maken. Ook ondernemers formuleren goede voornemens en ook al wijzigen ze soms de vocabulaire en zijn de intenties niets dan bewonderenswaardig, het resultaat is toch al te vaak weer een terugkeer naar die oude vertrouwde gewoontes. Daar zit geen teleurstelling. Het is wat het is. Aan zichzelf kent men de wereld.
In de economische literatuur is het inmiddels breed aanvaard dat ondernemers niet rationeel handelen in een of ander vacuüm. Beslissingen worden namelijk beïnvloed door denkfouten, door gewoontevorming en vermijdingsimpuls, door uitstelgedrag en emotionele belasting. Dat is met de voornemens van die ondernemers niet anders. Met andere woorden, die ondernemer is niet de meest ideaal gepositioneerde om voor zichzelf splijtende en pertinente verandering te doen ontstaan en al zeker niet middels voornemens omdat het dan nu plots toevallig een nieuw kalenderjaar is? Nou nou.
Het goeie nieuws is dat dat ook niet nodig is. Odysseus wist het al. Implementeerde het zelfs met verve.
Wij ondernemers weten doorgaans en veelal zeer goed waar onze sterktes liggen en waar dan ook weer niet. De ondernemer die alles zelf blijft controleren, weet dat delegeren moeilijk is. De ondernemer die moeilijke gesprekken uitstelt, weet dat conflicten escaleren net door vermijding. De ondernemer die cijfers te laat bekijkt en geen dashboard heeft, weet perfect dat inzicht voorafgaat aan bijsturing.
Zo ook wist Odysseus dat hij ging ten prooi vallen aan abrupte bezwijming door de aantrekkelijkheid van de Sirenen. Hij liet zich aan de mast binden en liet zijn mannen zich met wax in de oren opsluiten in het ruim om zijn bevelen tot bevrijding niet waar te kunnen nemen.
Het probleem is dus zelden een gebrek aan inzicht, toen niet en nu niet. Nooit niet.
Het probleem is het geloof dat inzicht automatisch leidt tot discipline. En dat doet het niet. Nooit niet.
Wie kampt met overgewicht, heeft geen diëtist nodig om te weten waar de overconsumptie zit. Wie relationele spanningen ervaart, heeft geen therapeut nodig om te identificeren waar grenzen overschreden werden. En toch volstaan kennis en intentie zelden om gedrag duurzaam te veranderen. Een personal trainer, strava account en groepstraining doen meer voor de sportieve zelfdiscipline dan de eigen geesteskracht.
Waarom zou dat in ondernemingen anders functioneren?
Ondernemerschap veronderstelt autonomie, maar duurzame groei en stabiliteit veronderstellen structuur. Precies daar ontpopt zich een spanningsveld. Ondernemers aanvaarden voor zichzelf een controlesysteem die ze nooit nergens bij niemand zouden aanvaarden. Dat mes snijdt aan veel te veel verschillende kanten, tot het bot is.
De realiteit is dat zelfdiscipline omwille van de zelfdiscipline geen enkele waarde heeft.
Zwaktes en hiaten, de mindere godheid zijn, dat dient niet verborgen of ontkend, maar omarmd. Voor de dag ermee, op tafel, niet bleiten. Zwakheid is een sterkte, toch het bewustzijn erover en dient georganiseerd opgevangen te worden, via processen, via externe opvolging, vaste ritmes en duidelijke beslissingsmomenten die niet afhankelijk zijn van motivatie, energie of gemoedstoestand. Uitbesteden van die vermaledijde zelfdiscipline!
In die zin is het meest zinvolle voornemen voor 2026 geen persoonlijk voornemen, maar een structurele keuze: analyseer, stel vast en vooral.. organiseer die elementen waarvan je weet dat je er mee worstelt.
Verzeker je ondernemerschap als het ware van de bescherming tegen de zwaktes van jezelf als ondernemer.
Bij Leap zien we keer op keer dat vooruitgang ontstaat wanneer ondernemers stoppen met zichzelf te willen verbeteren, en beginnen met hun onderneming zó in te richten dat verbetering onvermijdelijk wordt, ongeacht de ondernemer zelf.
2026 hoeft geen jaar te worden van betere voornemes, maar van een betere structurering.
Kan jouw structuur wel wat extra discipline gebruiken?
Laat het ons weten en we spreken af.